خدایا برسه

یادش بخیر

قبلاها ، یعنی خیلی وقت پیشا، یکی از آرزوهای بزرگم این بود که وقتی می شینم رو مبل پام به زمین برسه

دو تا نکته ی جالب هم داشت

یکی اینکه خیلی وقتها سعی می کردم ناراحت یا روی لبه ی مبل بشینم که پام برسه و بیخیال تکیه دادن می شدم

دومی اینکه در مهمونی ها از اینکه پام به زمین نمی رسه احساس شرمندگی می کردم